Tokyo Skytree — wieża, która zmienia kształt w miarę wznoszenia się

Tembo Deck na wysokości 350 metrów to główny poziom widokowy — trzy piętra tarasu okalającego całą wieżę, ze szklanymi ścianami od podłogi do sufitu, kawiarnią i odcinkiem szklanej podłogi na piętrze 340. Tembo Galleria na wysokości 450 metrów to osobny, wyższy poziom: nachylona rura ze szklanymi ścianami, wijąca się spiralnie na długości około 110 metrów wokół zewnętrznej strony wieży, aż do Sorakara Point na wysokości 451,2 metra — najwyższego miejsca dostępnego dla zwiedzających. Galleria jest dodatkiem — nie można jej zwiedzić bez biletu na Deck.

To zależy, czego oczekujesz od wizyty. Atutem Galerii jest sama rampa: długi, łagodnie wznoszący się szklany tunel, z widoczną nad głową konstrukcją i miastem znikającym w dole. Widok jest wyższy, ale nie dramatycznie inny — już na wysokości 350 metrów jesteś ponad wszystkim. Jeśli źle znosisz latanie, brakuje Ci czasu lub podróżujesz z małymi dziećmi, sam Deck jest rozsądnym wyborem. Jeśli chcesz całej wieży i zawrotu głowy — dopłać.

W pogodny dzień tak — Fudżi znajduje się na zachodnim horyzoncie, około 100 kilometrów stąd. Nie jest to jednak wcale pewne. Największe szanse masz w rześkie poranki w zimniejszych miesiącach, zwłaszcza po deszczu lub wietrze, które oczyściły powietrze, a najmniejsze — w wilgotne letnie popołudnia, gdy nad równiną unosi się mgiełka. Żaden bilet tego nie gwarantuje i operator też tego nie obiecuje.

Tak. Skytree stosuje wejścia o wyznaczonej godzinie, więc bilet obowiązuje w konkretnym oknie czasowym wejścia w konkretnym dniu, a nie na cały dzień ogólnie. Okno wybierasz przy rezerwacji, a następnie idziesz prosto na 4. piętro podstawy wieży o wyznaczonej porze i skanujesz kod z telefonu.

Tak, naprawdę. Terminy o zachodzie słońca, weekendy, japońskie święta państwowe i okres noworoczny regularnie się wyprzedają, a osoby bez rezerwacji są zawracane lub czekają długo u podstawy wieży. Jeśli Twoja data jest ustalona i zależy Ci na konkretnej porze dnia, zarezerwuj bilet zamiast zostawiać to na rano.

Na sam Tembo Deck zarezerwuj sobie od godziny do półtorej, a jeśli dodasz Galerię — około dwóch godzin. To czas spędzony na tarasach; nie obejmuje on kolejek do wind w godzinach szczytu, a już na pewno nie obejmuje Tokyo Solamachi, ogromnego kompleksu handlowo-gastronomicznego u podstawy wieży, który potrafi pochłonąć całe popołudnie, jeśli mu na to pozwolisz.

Tak — na piętrze 340, najniższym z trzech poziomów Tembo Deck. Fragment podłogi jest szklany i pozwala spojrzeć prosto w dół, wzdłuż zewnętrznej strony wieży, na ulice 340 metrów niżej. To jedno z najczęściej fotografowanych miejsc w budynku i zwykle ustawia się do niego krótka, przyjazna kolejka.

Tarasy pozostają otwarte podczas chmur i deszczu, a niska chmura sama w sobie potrafi robić wrażenie — wieża przebija się przez nią i patrzysz na nią z góry. Tracisz wtedy dalekie widoki: bez Fudżi, bez odległego horyzontu. Przy naprawdę groźnej pogodzie, silnym wietrze lub wyładowaniach atmosferycznych, tarasy mogą zostać zamknięte z krótkim wyprzedzeniem — w takim wypadku zastosowanie mają warunki rezerwacji operatora.

To gra słów. Cyfry sześć, trzy i cztery można odczytać po japońsku jako mu-sa-shi, a Musashi było dawną prowincją obejmującą dzisiejsze Tokio i okolice. Wysokość dobrano tak, by ten odczyt się sprawdzał, a przy okazji uczyniło to Skytree najwyższą wieżą świata w momencie otwarcia.

To jedna z najłatwiej dostępnych głównych atrakcji Tokio, ponieważ znajduje się dosłownie nad własnymi stacjami. Stacja Tokyo Skytree na linii Tobu Skytree leży u podstawy wieży, a Oshiage — obsługiwana przez linię metra Hanzomon, linię Toei Asakusa oraz linie Keisei — łączy się bezpośrednio z kompleksem u podstawy. Z Asakusa to około dwadzieścia minut spacerem przez rzekę Sumida albo jeden przystanek pociągiem.